قلبم به تندی می تپید و حس سنگینی روی قفسه سینه ام دست بردار نبود عوارض احتمالی همان ویروسی بود که عمویم را از ما گرفته بود و حالا از دورتر پدرم را می دیدم که با لباس یکسره ای که هزینه اش را هم خودشان پرداخته بودند و البته اجباری بود پیکر برادرش را گرفته بود و به آرامی به درون گودالی که درونش را نمی دیدم منتقل می کرد چه حسی داشت و چه فکری می کرد و چه دردی را تحمل می کرد...

پدرم را می دیدم که برادر کوچک ترش را به خاک می سپرد در حالی که پسرعمویم در سمتی دیگر با دو ماسک روی هم داشت نگاهش می کرد می شد به او خرده گرفت؟ او که حتا یک قطره اشک نریخته بود و از لحظه مرگ پدرش تبدیل به تنها مرد خانواده شده بود او که باید خواهر و مادرش را حمایت می کرد درحالی که تا دیروز پسر کوچک خانه بود ... نمی توانستم سرزنشش کنم و نمی توانستم از خودم نپرسم که چرا پدر من. هیچکس دیگری هم نبود... چقدر درد و چقدر دوری چقدر همه چیز تیره و تار بود...

کیسه های سیمان و آهک... یکی پس از دیگری و بعد از پایان جمعیت کم کم نزدیک شد 

من اما به سمت پدرم می رفتم با مایع ضدعفونی و ماسک و دستکش. قلبم به تندی می تپید و چشم هایم تار بود می ترسیدم از خطری که از بیخ گوشش رد شده بود می ترسیدم از نفسی که سالها پیش پس از گاز خردل کشیده بود از ریه ای که نمی دانستم قدرتش چقدر است و از صدای آه مانندی که هنگام سمع ریه پدرم شنیده بودم و از ویروسی که هنوز رد پایش را می دیدم 

صدای نفس نفس زدن دخترعمه ام را از پشت سرم می شنیدم می گریست چشمانش بی حال بود و به سختی نفس می کشید این هم عوارض ویروسی بود که عمویم را از ما گرفته بود

هرچقدر سعی می کردم که خشمگین باشم نمی توانستم می خواستم خودم را به زمین بیندازم و فریاد بکشم اما نمی توانستم می خواستم جهان بایستد از خواب بیدار شوم اما نمی توانستم

حقیقت داشت ... صورتم را به بالش فشردم تا صدای جیغم خفه شود ... حقیقت داشت... به تشک مشت زدم تا درد را حس کنم بلکه درونم کمتر درد بکشد بلکه با فاصله گذاری اجتماعی در مراسم خاکسپاری عمویم کنار بیایم ... نشد...

آغوش می خواستم... به همه چیز لعنت فرستادم و پدر مبهوتم را محکم در آغوش گرفتم ... از من تشکر کرد ولی من به خاطر خودم اینکار را کرده بود میان هق هق هایم پس از ۶ ماه در آغوش مادرم رها شدم... اینهمه مراعات کرده بودیم و هر بلایی که می شد بر سرمان آوار شده بود دیگر نمی توانستم اصلا نمی خواستم...

دیگر صدای قلبم را نمی شنیدم صدا فقط صدای گریه های زن عمو و دختر عمویم بود نزدیک قبرش ایستادم در افق قبرهایی بود که روی سنگ هایش اسم فامیل من ثبت شده بود شاید شش یا هفت سنگ قبر در امتداد هم بودند در روستایی که از آن متنفر بودم... آخرین قبر برای پدربزرگم بود که درست سه سال پیش در همین روزها دفنش کرده بودند مجاور قبرستان روستا باغی بود که ارثیه فرزندان پدربزرگم بود یکی از همان فززندان حالا زیرخاک بود دلم به حال خودمان سوخت به حال و روزمان گریه کردم به صورت پریشان مادربزرگم گریستم وبعد اتفاق افتاد... سنگ قبر خودم را در امتداد قبرهایشان دیدم روزی را دیدم که مرا همینجا در همین به قول عمویم پارک با صفا دفن خواهند کرد مرگ را دیدم که کنارم ایستاده بود نزدیکتر از همیشه بود و دیگر از روستا متنفر نبودم... 

به مرگ نگاه کردم به کسانی که اطرافم ایستاده بودند نگاه کردم ... کمتر چهره ای نا آشنا بود آخر برگزاری مراسم ممنوع بود و ما هم مشتاق چهره های بیشتر نبودیم ... دوستشان داشتم اما مدتها بود همه کنارهم نبودیم مدتها بود که همه با هم نبودیم و حالا دیگر هیچوقت نمی شد همه با هم باشیم... به سمت مرگ نگاه کردم اما نبود... به پدرم نگاه کردم به سه خط موازی روی پیشانی اش ...به دستهایش... 

من هم با روستا پیوند خوردم پیوند خاک و خونم را حس کردم حالا احساس تعلق می کردم حالا آنجا را برای همیشه جزیی از زندگیم می دانستم

هرچقدر سعی کردم نتوانستم خشمگین باشم ناراحت و اندوهگین بودم و شبها به سقف و روزها به چهره ها اقتدا می کردم

من جز سیاهی چیزی ندیدم ولی آنها گفتند که زنده است و جایی بهتر لبخند می زند من سیاه پوشیدم و آنها گفتند پشت این سیاهی نوری است که تو را در برمی گیرد... 

کاش اعتقاداتی داشتم کاش قرآن و نماز می خواندم ...